Ad Apostolice dignitatis apicem
licet indigni dignacione diuina assumpti, omnium Christianorum curam
uigili
1 sedula que sollercia, ac intime considerationis oculo
singulorum discernere merita, ⁊ prouide deli
beracionis statera librare debemus, ut
quos iusti uigor examinis dignos ostenderit, congruis attollamus
fauoribus quos
autem reos, penis debitis deprimamus, appendentes semper meritum, ⁊ premium
equa
lance, retribuendo cuique iuxta qualitatem operis pene uel gratie quantitatem. Sane cum
dira guerrarum comm
ocio nonnullas professionis
Christiane prouincias diucius afflixisset, nos toto
cupientes mentis affectu
tranquillitatem ⁊ pacem ecclesie sancte Dei, ac generaliter cuncto populo
Christiano, ad precipuum principem secularem huius dissensionis ⁊ tribulacionis
auctorem, a felicis recordacionis
Gregorio papa predecessore nostro pro suis
excessibus anathematis uinculo innodatum speciales nuncios magne
auctoritatis
uiros, videlicet, uenerabiles fratres, P’ Albanensem tunc Rothomangensem archiepiscopum,
Willelmum
Sabinensem tunc, quondam Mittitensem
2 episcopum, ac dilectum filium nostrum, W’ basilice
Duodecim Apostolorum, presbiterum
cardinalem, tunc abbatem Sancti Facundi qui
salutem zelabantur ipsius, duximus destinandos, facien
tes sibi proponi per ipsos
quod nos ⁊ fratres nostri quantum in nobis erat, pacem per omnia secum habere necnon ⁊
cum omnibus
hominibus optabamus, parati sibi pacem ⁊ tranquillitatem dare, ac
mundo etiam uniuerso. Et quia prelatorum
clericorum omniumque aliorum quos
detinebat captiuos ⁊ omnium tam clericorum quam laicorum quos ceperat in
galeis
restitucio, poterat esse pacis quamplurimum inductiua ut illos restitueret, cum hoc
idem, tam ipse
quam sui nuncii antequam ad apostolatus uocati essemus officium,
promisissent, rogari ⁊ peti ab ipso fe
cimus per eosdem ac proponi. Insuper quod
hiidem pro nobis erant parati audire ⁊ tractare pacem, ac etiam audi
re
satisfactionem quam facere uellet princeps de omnibus pro quibus erat uinculo
excommunicacionis astrictus
⁊ offerri preterea, quod si ecclesia eum in aliquo
lesisset contra debitum quod non credebat parata erat corrigere
ac in statum
debitum reformare. Et si diceret ipse quod in ullo contra iustitiam leserat ecclesiam,
uel quod nos eum
contra iustitiam lesissemus parati eramus uocare reges,
prelatos, ⁊ principes tam ecclesiasticos quam seculares
ad aliquem locum tutum
uibi
3 per se uel per alios
solempnes nuncios conuenirent. Erat que parata ecclesia
de consilio concilii sibi
satisfacere, si eum lesisset in aliquo, ac reuocare senteniciam
4 si quam contra ipsum iniuste tulisset
⁊ cum omni mansuetudine ac misericordia, quantum cum Deo ⁊ honore suo fieri poterat,
recipere de iniuriis ⁊ offe
nsis ipsi ecclesie suis que per eum irrogatis
satisfaccionem ab ipso. Volebat etiam ecclesia omnes amicos suos
sibique
adherentes in pace ponere, plenaque securitate gaudere ut nunquam hac occasione posset
aliquod subi
re discrimen. Set licet sic apud eum pro pace paternis monitis, ⁊
precum insistere lenitate curauerimus
idem tamen imitatus Pharaonis duriciam, ⁊
obturans more aspidum aures suas, huiusmodi preces ⁊
monita, elata obstinacione ⁊
obstinata elacione despexit. Et licet processu temporis in die cene Domini
proximo
nuper preterita, precedente coram nobis ⁊ fratribus nostris presentibus, karissimo in
Christo filio nostro
Constantinopolitano imperatore illustri, cetuque non modico
prelatorum, senatoribus populoque
Romano, ⁊ maxima multitudine aliorum, qui eodem
die propter solempnitatem ipsius de diuersis
mundi partibus ad apostolicam sedem
conuenerant quod staret nostris ⁊ ecclesie mandatis per nobilem
uirum comitem
Tolosanum ac magistros Petrum de Vinea, ⁊ Thadeum de Suessa curie